Akademia Zdrowia - Opinia rodzica

Refleksje rodziców

"Nasze początki nie były łatwe. Ciąża z Kubusiem zakończyła się zbyt wcześnie. Urodził się jako wcześniak z różnymi, groźnie brzmiącymi podejrzeniami. Najbardziej niepokojący był opóźniony rozwój lewej półkuli, niedotlenienie, drgawki i oczopląs. Na szczęście okazało się, że stan Kuby poprawiał się i z zaleceniami kontrolowania jego rozwoju wróciliśmy do domu. Nasz synek od zawsze był uśmiechniętym i pogodnym dzieckiem. Bardzo przypadła mu do gustu rehabilitacja metodą NDT, którą przez kilka miesięcy stosowaliśmy w domu, aż do momentu kiedy jego napięcie mięśniowe zaczęło wracać do normy. Wydawało się, że jest całkiem normalnym dzieckiem, czasem tylko odróżniającym się od rówieśników. Terapeuci uczyli nas, żeby nigdy nie porównywać dzieci, że przecież każde rozwija się we własnym tempie. Nas jednak pewne zachowania co raz bardziej niepokoiły. Kuba długo nie mówił, a jak już zaczął, to z jąkaniem. Często nie odpowiadał na pytania, jakby nie wiedział, że się tego oczekuje od niego. Sprawiał wrażenie jakby wszystko słyszał, ale nie słuchał. Kiedy poszedł do przedszkola, jako niespełna trzylatek, problemy pogłębiły się. Zamknął się w swoim świecie i nigdy spontanicznie nie rozpoczynał opowieści, a zagadnięty o różności wcale nie odpowiadał. Czułam, że nie mogę nawiązać kontaktu słownego z własnym dzieckiem. Godziny, jakie spędzał poza domem w przedszkolu były jego wielką tajemnicą. Przedszkolanki ciągle zgłaszały mi trudności w kontakcie z Kubusiem. Psycholog poleciła nam terapię Tomatisa. Diagnoza otworzyła mi oczy na problemy mojego synka. Jego słuch był bez zarzutu, ale coś powodowało jednak, że nie umiał aktywnie słuchać. Przeszliśmy wspólny trening uwagi słuchowej i muszę przyznać, że był to bardzo udany czas. Dwie godziny mieliśmy tylko dla siebie, na twórczą zabawę. Słuchawki na uszach wcale nam nie przeszkadzały! Efekty zobaczyliśmy po zakończonych dwóch etapach terapii. Nie mogliśmy uwierzyć, że nasze dziecko zaczęło samo chętnie wchodzić na karuzelę i na huśtawkę! Kuba przestał panicznie bać się dźwięków wiertarki i koparki na podwórku. Zrobił się pewny siebie, a przede wszystkim zaczął rozmawiać. Dziś, po trzech miesiącach terapii mój czterolatek prowadzi ze mną dyskusje na trudne tematy, wiem od niego co dzieje się w przedszkolu, jak spędza czas. Poprawiła mu się motoryka i teraz cieszy się z jazdy na rowerze. Dawniej na swoje imię nie zareagowałby, a dziś kiedy zwołam: „KUBA!” spojrzy na mnie i odpowie radośnie „JESTEM!”.

Kasia, mama Kuby (4 lata) i Zosi (2 lata)

do góry